نوع مقاله : مقاله علمی و پژوهشی

نویسندگان

• سمانه اسمعیل زاده ¹
• افسانه توسلی ²

¹ کارشناسی ارشد گروه مطالعات زنان و خانواده، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران

² دانشیار گروه مطالعات زنان و خانواده، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران

چکیده

هدف: حساس امنیت، شرط بنیادین حق دسترسی برابر به شهر و مشارکت اجتماعی است. با این حال، شواهد نشان می‌دهد زنان در فضاهای عمومی، به‌ویژه در سیستم‌های حمل‌ونقل عمومی مانند مترو، اغلب این احساس را به طور کامل تجربه نمی‌کنند. پژوهش حاضر با هدف واکاوی عمیق تجربه‌ی زیسته‌ی زنان از احساس امنیت در مترو تهران و کشف عوامل مؤثر بر شکل‌گیری این تجربه انجام شد تا شکاف موجود در درک ابعاد ذهنی و زمینه مند این پدیده را پر کند

روش پژوهش: پژوهش حاضر با روش کیفی و تحلیل مضمون انجام شد. جامعه آماری را زنان مسافر مترو تشکیل دادند که به صورت تصادفی انتخاب و با مصاحبه نیمه ساخت یافته مورد مطالعه قرار گرفتند.

نتایج: تحلیل تجارب زنان، احساس امنیت را مفهومی چندلایه نشان داد. تحت تأثیر آزارهای جنسیتی شامل نگاه های معنادار، الفاظ جنسی و نقض حریم بدنی است. همچنین عواملی مانند فضای مبهم مترو، نور نامناسب و دسترسی شهری بر احساس ناامنی آنها مؤثر بود.

نتیجه گیری: بهبود شرایط فیزیکی (نورپردازی، طراحی فضایی) و اجتماعی (نظارت، آموزش) میتواند امنیت زنان در مترو را افزایش داده و به حضور فعال تر آنها در جامعه کمک کند.

کلیدواژه‌ها

• زنان
• حمل و نقل عمومی
• مترو
• امنیت زنان
• فضای شهری
• خشونت علیه زنان

موضوعات

• برنامه ریزی شهری

عنوان مقاله [English]

Exploring women's experience of feeling safe in public transportation

نویسندگان [English]

• Samaneh Esmailzadeh ¹
• Afsaneh Tavassoli ²

¹ Department of Women and Family Studies, Faculty of Social Sciences and Economics, Alzahra University, Tehran, Iran

² Department of Women and Family Studies, Faculty of Social Sciences and Economics, Alzahra University, Tehran, Iran

چکیده [English]

Objective: Feeling safe is a fundamental prerequisite for the equal right to access the city and for social participation. However, evidence shows that women in public spaces, especially in public transportation systems such as the subway, often do not fully experience this feeling. This study was conducted with the aim of deeply examining the lived experiences of women regarding their sense of safety in the Tehran Metro and discovering the factors influencing the formation of this experience, in order to fill the existing gap in understanding the subjective and contextual dimensions of this phenomenon.

Methods: Using qualitative thematic analysis, we studied female metro passengers selected through random sampling. Data was collected via semi-structured interviews exploring their safety experiences.

Results: The analysis of women's experiences revealed that feeling safe is a multi-layered concept. It is influenced by gender-based harassment, including meaningful glances, sexual remarks, and physical boundary violations. Additionally, factors such as the ambiguous layout of the metro space, inadequate lighting, and urban accessibility also contributed to their sense of insecurity.

Conclusions: Women's metro insecurity primarily stems from gender-based violence experiences. Strategic improvements in physical (lighting, design) and social (surveillance, awareness) conditions can significantly enhance safety and encourage women's societal participation. These measures are essential for creating inclusive urban transit systems.

کلیدواژه‌ها [English]

• Women, public transportation, metro, women'
• s safety, urban space, violence against women