نوع مقاله : مقاله علمی و پژوهشی
نویسندگان
1 دانشگاه خوارزمی، دانشکده جغرافیا، گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری،تهران،ایران
2 استادیار، گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
چکیده
گذر به اقتصاد شهرپایه و جهانی شدن شهرها، دولتها را ملزم به تغییر رویکردهای سنتی و انطباق با شرایط جهانی جدید کرده است. کلانشهرها و مناطق شهری، بهعنوان گرهگاههای اصلی اقتصاد جهانی، ظرفیت بالقوهای برای ایفای نقشهای فراملی و جهانی دارند. این مناطق میتوانند با ایجاد شرایط رقابتی، به تقویت اقتصاد ملی و پیونددهی اقتصاد محلی، ملی و جهانی تبدیل شوند. هدف این تحقیق بررسی نقش الگوی دولت توسعهگرا در پیوستن کلانشهرهای ایران به شبکه شهرهای جهانی و ارائه راهبردهای عملی برای تحقق این امر است. تحقیق حاضر از نظر هدف، بنیادی و به لحاظ روششناسی، توصیفی-تحلیلی است. دادهها و اطلاعات مورد نیاز از طریق روشهای اسنادی و پیمایشی جمعآوری شده و نمونه آماری شامل 33 نفر از خبرگان حوزه شهری است که با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. برای تحلیل دادهها از نرمافزار SPSS25 و آزمونهای کولموگروف-اسمیرنوف و تحلیل مسیر استفاده شد. یافتههای تحقیق نشان میدهد که الگوی دولت توسعهگرا در ایران به دلیل ناهماهنگی در سیاست خارجی، شرایط داخلی و وضعیت نخبگان حاکم تاکنون امکان موفقیت نداشته است. تحلیل نظر خبرگان نیز تأیید میکند که این الگو گزینه مناسبی برای پیوند دادن کلانشهرهای ایران به شبکه شهرهای جهانی است. اراده حاکمیت بهعنوان مهمترین متغیر مستقل و میانجی در شکلگیری و موفقیت دولت توسعهگرا در ایران شناسایی شد. در نهایت، مدل نظری برای پیادهسازی این الگو در ایران ارائه شد که میتواند به سیاستگذاران کمک کند تا راهبردهای عملی مناسبی برای پیوند اقتصاد ملی با شبکه اقتصاد جهانی تدوین کنند.
تازه های تحقیق
دولت توسعهگرا و سیاست خارجی توسعهگرا، حلقههای مفقوده ایران در مسیر رشد و تقویت اقتصاد ملی هستند. با اتخاذ دیپلماسی اقتصادی فعال و سیاست خارجی توسعهمحور، میتوان زیرساختهای لازم برای جذب سرمایهگذاری خارجی، انتقال فناوری، و دسترسی به بازارهای جهانی را فراهم کرد. چنین روندی میتواند کلانشهرهای ایران را در مسیر پیوستن به شبکه شهرهای جهانی قرار دهد که بهطور مستقیم با تقویت نقش کلانشهرهای کشور در اقتصاد شبکهای جهانی مرتبط است. با توجه به تحولات ساختاری جهانی، شهرهای بزرگ به کانونهای اصلی تبادلات اقتصادی و اطلاعاتی تبدیل شدهاند. برای اینکه کلانشهرهای ایران بتوانند به این شبکه جهانی متصل شوند، نیاز به تغییر رویکردهای داخلی و خارجی دولت، بهویژه در حوزه سیاستهای اقتصادی و دیپلماسی وجود دارد.
تحول از ایدئولوژیمحوری به عملگرایی و اقتصادمحوری در سیاست خارجی، نهتنها به کاهش تنشهای بینالمللی کمک میکند، بلکه زمینه جذب سرمایههای بینالمللی و استقرار شرکتهای فراملیتی و شبکههای اطلاعاتی جهانی را فراهم میآورد. مطالعات بینالمللی نشان میدهد که کشورهایی مانند چین و کره جنوبی، با اتخاذ مدل دولت توسعهگرا و پیوند کلانشهرهای خود به شبکه جهانی شهرها، توانستهاند در زمانی کوتاه، توسعهیافتگی اقتصادی را تجربه کنند. این کشورها با تمرکز بر توسعه زیرساختهای فناوری اطلاعات و ارتباطات، اقتصادهای شبکهای و جامعههای مبتنی بر جریانهای اطلاعاتی را توسعه دادهاند. در این راستا، تهران و دیگر کلانشهرهای ایران نیز میتوانند از طریق تقویت زیرساختهای الکترونیکی و ایجاد فضای رقابتپذیر، به بخشی از این شبکه جهانی تبدیل شوند. تحقق این امر مستلزم اراده و عزم ملی برای تغییر اولویتها و اجرای اصلاحات اساسی در ساختار حکمرانی است. ایران در حال حاضر از نظر شاخصهای حکمرانی در رتبههای پایین جهانی قرار دارد، و بدون بهبود در این حوزه، هرگونه تلاش برای اتصال به شبکه شهرهای جهانی و جذب سرمایهگذاری بینالمللی ناکام خواهد ماند. اصلاحات در نظام حکمرانی، مبارزه با فساد، شفافیت در فرایندهای اقتصادی و اداری، و تقویت زیرساختهای شهری و فناوری، پیشنیازهای اصلی برای این تحول است.
با توجه به تجزیه و تحلیلهای انجامشده، پیشنهاد این تحقیق پیادهسازی الگوی دولت توسعهگرا برای ایران است. تجربیات جهانی نشان داده است که دولت توسعهگرا با رویکرد عملگرایانه و تمرکز بر رشد اقتصادی استراتژیک، میتواند در شرایط بحرانی اقتصاد ملی، کارآمد باشد. این الگو نزدیکترین مدل برای تحول از بالا به پایین است و از آنجا که معطوف به تغییر راهبردها در فضای امکانی است، عملگرایانهترین راهحل در شرایط حال حاضر ایران محسوب میشود. در مدل پیشنهادی این تحقیق، سه سطح اصلی برای اتصال کلانشهرهای ایران به شبکه جهانی شهرها تعریف شده است. در سطح کلان (ساختارهای جهانی)، نظام سرمایهداری جهانی و اقتصاد شبکهای مبتنی بر فناوری اطلاعات، بهعنوان ساختار ضروری عمل میکند. فرآیندهایی مانند شکلگیری جامعه شبکهای، گسترش اقتصاد اطلاعاتی، و تغییر در الگوهای کار و تولید در سطح جهانی، بهعنوان عوامل کلیدی در شکلگیری شبکه شهرهای جهانی شناخته میشوند. کلانشهرهای ایران برای پیوستن به این شبکه نیاز به توسعه زیرساختهای دیجیتال، تقویت اقتصاد مبتنی بر دانش، و استقرار شرکتهای فراملیتی دارند. در سطح میانی (ساختارهای ملی)، الگوی دولت توسعهگرا با تمرکز بر توسعه اقتصادی و تنشزدایی از روابط خارجی، بهعنوان کلید موفقیت مطرح میشود. دولت باید با ایجاد یک فضای پایدار و صلحآمیز در روابط بینالمللی، بستر لازم برای جذب سرمایهگذاری و ارتقای جایگاه کلانشهرهای ایران در فرآیند جهانیشدن را فراهم کند. توسعه حکمرانی خوب، شفافیت، و اعتماد عمومی از دیگر پیشنیازهای این سطح است. در سطح خرد (ساختارهای محلی و شهری) نیز کلانشهرهای ایران باید با اجرای اصلاحات مدیریتی و زیرساختی، و توسعه فناوریهای نوین، زمینهساز جذب سرمایهگذاری خارجی و استقرار شرکتهای فراقلمروی و فراملیتی شوند. ایجاد زیرساختهای کالبدی و الکترونیکی مدرن، تقویت رقابتپذیری شهری، و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان، از جمله راهبردهای لازم برای تقویت جایگاه شهرهای ایران در شبکه جهانی شهرهاست. با توجه به تمام شرایط، الگوی دولت توسعهگرا که در این پژوهش پیشنهاد شده است، میتواند بهعنوان یک مدل عملگرایانه و بومی برای حل مشکلات ساختاری و اقتصادی ایران بهکار گرفته شود. این الگو، ضمن تمرکز بر توسعه اقتصادی و جذب سرمایه خارجی، قابلیت انعطافپذیری برای انطباق با شرایط خاص کشور را دارد. همچنین، با اجرای این مدل، میتوان بهطور مؤثری کلانشهرهای ایران را به شبکه شهرهای جهانی متصل کرده و به توسعه پایدار و رشد اقتصادی دست یافت
کلیدواژهها
موضوعات
عنوان مقاله [English]
An Analysis of the Role of the Developmental State in Connecting Iran's Metropolises to the Global Cities Network and Proposing an Optimal Model
نویسندگان [English]
- Haniyeh Asadzadeh 1
- Tajaddin Karami 2
1 Department of Geography and urban planning, Faculty of Geography, Universit of Kharazmi
2 Assistant Professor, Department of Geography and Urban Planning, Kharazmi University, Tehran, Iran
چکیده [English]
The transition to an urban-based economy and the globalization of cities has compelled governments to shift from traditional approaches and adapt to new global conditions. Metropolises and urban regions, as key nodes in the global economy, possess significant potential to play transnational and global roles. These regions can create competitive conditions to strengthen the national economy and bridge local, national, and global economic dynamics. This study aims to examine the role of the developmental state model in integrating Iran’s metropolises into the global cities network and to propose practical strategies for achieving this goal. The research is fundamental in purpose and employs a descriptive-analytical methodology. Data and information were collected through documentary and survey methods, with a sample of 33 urban experts selected via purposive sampling. Data analysis was performed using SPSS25 software and the Kolmogorov-Smirnov test as well as path analysis. The findings reveal that the developmental state model in Iran has thus far faced challenges due to inconsistencies in foreign policy, domestic conditions, and the status of governing elites. Expert opinions also confirm that this model is a suitable approach for connecting Iran's metropolises to the global cities network. Governance willpower was identified as the most significant independent and mediating variable in the formation and success of the developmental state in Iran. Finally, a theoretical model was proposed to implement this approach in Iran, offering policymakers practical strategies to integrate the national economy with the global economic network.
کلیدواژهها [English]
- Developmental State
- Global Cities Network
- Globalization
- Ideological-Hegemonic Forces
گذر به اقتصاد شهرپایه و جهانی شدن شهرها، دولتها را ملزم به تغییر رویکردهای سنتی و انطباق با شرایط جهانی جدید کرده است. کلانشهرها و مناطق شهری، بهعنوان گرهگاههای اصلی اقتصاد جهانی، ظرفیت بالقوهای برای ایفای نقشهای فراملی و جهانی دارند. این مناطق میتوانند با ایجاد شرایط رقابتی، به تقویت اقتصاد ملی و پیونددهی اقتصاد محلی، ملی و جهانی تبدیل شوند. هدف این تحقیق بررسی نقش الگوی دولت توسعهگرا در پیوستن کلانشهرهای ایران به شبکه شهرهای جهانی و ارائه راهبردهای عملی برای تحقق این امر است. تحقیق حاضر از نظر هدف، بنیادی و به لحاظ روششناسی، توصیفی-تحلیلی است. دادهها و اطلاعات مورد نیاز از طریق روشهای اسنادی و پیمایشی جمعآوری شده و نمونه آماری شامل 33 نفر از خبرگان حوزه شهری است که با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. برای تحلیل دادهها از نرمافزار SPSS25 و آزمونهای کولموگروف-اسمیرنوف و تحلیل مسیر استفاده شد. یافتههای تحقیق نشان میدهد که الگوی دولت توسعهگرا در ایران به دلیل ناهماهنگی در سیاست خارجی، شرایط داخلی و وضعیت نخبگان حاکم تاکنون امکان موفقیت نداشته است. تحلیل نظر خبرگان نیز تأیید میکند که این الگو گزینه مناسبی برای پیوند دادن کلانشهرهای ایران به شبکه شهرهای جهانی است. اراده حاکمیت بهعنوان مهمترین متغیر مستقل و میانجی در شکلگیری و موفقیت دولت توسعهگرا در ایران شناسایی شد. در نهایت، مدل نظری برای پیادهسازی این الگو در ایران ارائه شد که میتواند به سیاستگذاران کمک کند تا راهبردهای عملی مناسبی برای پیوند اقتصاد ملی با شبکه اقتصاد جهانی تدوین کنند.