دانشگاه تبریز فضای شهری و حیات اجتماعی 2821-2231 3 9 2024 08 22 Exercising the right to the city in Iran's law in the light of the governance on the basis of sustainability استیفای حق به شهر در حقوق ایران در پرتو حکمرانی مبتنی بر پایداری 10 1 18465 10.22034/jprd.2024.62147.1102 FA محدثه معینی فر استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده علوم و تحقیقات اسلامی، دانشگاه بین المللی امام خمینی - قزوین- ایران Journal Article 2024 06 18 The link between the exercise of citizens' rights and the governance which in the right to the city has reached its peak, is undeniable, and thus the right to the city and local governance will be two sides of the same coin.<br /><br />This study by descriptive - analytical method seeks to answer the questions that include the concept, examples and content of the right to the city in Iran's law and the relationship between the right to the city and the relationship with the governance on the basis sustainability. The right to the city is a non-objective matter that the city and the material and spiritual facilities within it belongs to it. Different criteria can be considered to determine its dimensions and content, such as law and special custom, but the second criterion must be valid in the view of the legislator in order to be valid. The rights owner are the people and its duty-bearers are the government and a part of it such as municipalities and similar organizations and also people. Sustainability-based governance through methods such as resolving the ambiguities of the right to the city and creating the conditions for the exercise of this right by achieving its goals can help the enforcement of the right to the city. پیوند میان استیفای حق‌های شهروندان و حکمرانی که در حق به شهر به اوج ظهور و بروز خود رسیده، امری غیرقابل‌انکار است و بدین ترتیب، حق به شهر و حکمرانی محلی دو روی یک سکه خواهند بود. این پژوهش با روش توصیفی - تحلیلی در پی پاسخ به این سؤال‌هاست که مفهوم، ابعاد و محتوای حق به شهر در حقوق ایران چیست و این حق چه نسبت و رابطه‌ای با حکمرانی مبتنی بر پایداری دارد؟<br /><br />حق به شهر امری اعتباری است که متعلقِ آن، شهر و امکانات مادی و معنوی درون آن است که معیارهای متفاوتی را می‌توان برای تعیین ابعاد و محتوای آن برشمرد، مانند قانون و عرف خاص که البته معیار دوم برای‌آنکه اعتبار یابد، باید به تصویب قانون‌گذار برسد. صاحبان این حق، مردم و متعهد آن نیز دولت و بخشی از آن‌ یعنی شهرداری‌ها و سازمان‌های مشابه و خود مردم هستند. حکمرانی مبتنی بر پایداری با روش‌هایی چون رفع ابهام‌های حق به شهر و ایجاد شرایط استیفای این حق از طریق دستیابی به اهداف خود می‌تواند به استیفای حق به شهر کمک نماید. https://urplanning.tabrizu.ac.ir/article_18465_afd3d66431997e7683a28ae707f7c571.pdf